ellablogtdit

Menig gesprek gaat bij ons in huis over het wel of niet bestaan van zaken. In dit kader hebben we het trouwens nooit over Sinterklaas, die bestaat, daar twijfelt niemand aan. Bij de dino’s concludeert mijn zoontje iedere keer opgelucht dat ze vroeger wel echt rondgelopen hebben. Maar hoe het zit met zeemeerminnen, vliegende paarden, heksen en spoken? Om een of andere reden kan ik het voor mijn kinderen niet aannemelijk maken dat ze gewoon voor de lol verzonnen zijn. Wanneer het licht uit is weigert mijn dochter haar bed uit te komen (ach, ik geef toe er zijn minder praktische angsten). Daar staat tegenover dat ze er beiden van overtuigd zijn dat één volkje niet bestaat. Zelfs wanneer ik toch met een redelijk overtuigend verhaal kom, kijken ze me hoofdschuddend aan en zuchten in koor: ‘Maar maham, kabouters bestaan echt niet hoor!’
Maar nu heb ik toch zo iets leuks bij de kabouterfabriek besteld, gutogut ik begin er bijna zelf in te geloven…

Mijn zoon is nogal een jongen. Althans, wanneer er andere jongetjes van zijn leeftijd komen spelen, hollen, gillen, springen en slopen ze net zo (het schijnt dat er ook soorten zijn die braaf met de playmobile spelen, dat zie ik die van mij slechts zeer sporadisch doen). Maar wellicht heb ik hele verkeerde referenties…
Enige tijd geleden zijn we naar de film van Mega Mindy geweest. En daar ontdekte hij zijn nieuwste held… Super Toby! En sindsdien wil hij uiteraard een Supertobypak. Nou hou ik niet zo van die synthetische zooi, vind ik het te duur en ben ik gewoon een dwarse moeder, dus vanochtend hebben we samen een stofje voor de cape uitgezocht. ‘Dan kan ik zo meteen vliegen!”, concludeerde hij met een glunderend koppie bij de kassa. ‘Net alsof he, net alsof’, drukte ik de pret onmiddelijk de kop in. Dat zou hij toch niet echt…. uhm, ik hou hem toch maar in de gaten.