ellablogtdit

Komt het doordat mijn kinderen de afgelopen weken constant in liedjes van Annie MG Schmidt uitbarsten?
Komt het door de (nog steeds in mijn lijf aanwezige) zwangerschapshormonen?
Of ben ik gewoon een lui mens geworden?
De reden is me nu nog niet helemaal duidelijk maar telkens als ik in de spiegel kijk hoor ik: ‘ik wil nie meer, ik wil nie meer, ik wil mijn haar nie verven…’
Nu de oranjegekte bijna tot een hoogtepunt komt, haak ik af. Alhoewel eind april zal het zooitje er nog wel niet uitgegroeid zijn…

Nu de dagen worden gevuld met wachten op (want veel puf voor andere dingen is er gewoonweg niet), wordt mijn wereld kleiner en kleiner. Het zal ook wel door de hormonen komen dat ik niet zo’n zin meer heb om de hort op te gaan.
Maar gelukkig zijn er ook ontdekkingen te doen in die hele kleine wereld. Zo ben ik sinds kort dik bevriend met de spin bij de voordeur. Eigenlijk ben ik als de dood voor spinnen, maar deze is eerder schattig en heel gezellig. Kom ik binnen dan schiet hij tevoorschijn om me te begroeten, ga ik de deur uit dan zwaait hij me nog even gedag. En als ik met de stofzuiger in de buurt kom, houdt hij zich wijselijk schuil:)