ellablogtdit

Tot groot verdriet van mijn moeder ben ik niet altijd het toonbeeld van een echte dame. Al ik doe mijn best (echt waar) toch storm ik regelmatig met een verwilderde blik, ongekamde haren, crocs aan en met een krijsend kind op mijn arm het schoolplein op. Zo ook deze middag, al had zich deze keer slechts enkele minuten daarvoor een drama voltrokken.
Om op tijd bij de school te zijn, droeg ik mijn zoontje het laatste stukje, ik verstapte me en ging door mijn enkel. Ik viel hard op mijn knieen, het jongetje viel hard op zijn achterhoofd. Hij krijste en ik probeerde hem te troosten. Gelukkig was er een mevrouw die me omhoog sjorde, het jongetje van me overnam (die daardoor nog harder ging krijsen) en me zeer ernstig aankeek. Zodra het me lukte nam ik hem weer van haar over en liep naar school. Het zoontje kon niet meer ophouden en huilde maar door. Ik had een scheur in mijn broek met een bloedvlek ernaast. Niemand keek raar van ons op. Een moeder informeerde naar onze kerstboom (nee nog niet) een vader wilde weten of zijn dochter bij ons kon spelen (ja prima). We strompelden naar huis. Het jongetje huilde nog steeds. Gelukkig wilde het vriendinnetje het fietsje dragen. Thuis kreeg ik dan eindelijk wat medeleven. De bloeddruppels zagen er pijnlijk genoeg uit. Ik kreeg een tekening en de meiden dekten samen de tafel (wat ik overigens zeer knap vond). Het zoontje viel in slaap en werd daarna zonder hoofdpijn weer wakker. En zo blijkt maar weer dat ik toch beter naar mijn moeder had moeten luisteren. Was ik een nette dame met hoge hakken, een panty en een keurig opgevoed kind geweest, dan had men op het schoolplein het verschil wel opgemerkt. Heel therapeutisch had ik mijn verhaal wel tien keer mogen vertellen, terwijl iedereen ‘oe’ en ‘ah’ op het juiste moment riep, maar nu zie ik geen andere mogelijkheid dan te zwelgen in zelfmedelijden en vervolgens de rest van de wereld er mee lastig vallen:)